Materiały

Materiały

Planując wykonanie bezpiecznej nawierzchni na placu zabaw bardzo ważne jest, aby właściwie dobrać możliwości amortyzacyjne danej nawierzchni do krytycznej wysokości upadku zamontowanych na placu zabawek. Informacje na temat krytycznej wysokości upadku dotyczącej danej zabawki winien dostarczyć jej producent.
Krytyczna wysokość upadku to wysokość będąca górną granicą wszystkich wysokości swobodnego upadku z danej zabawki, dla której pokrycie nawierzchnią zapewnia zadowalający poziom amortyzacji uderzenia. Przez swobodną wysokość upadku należy rozumieć pionową odległość pomiędzy wyraźnie określoną powierzchnią podparcia ciała (wyraźnie określoną powierzchnią podparcia może być każda nieruchoma powierzchnia, do której dostęp jest wolny) a znajdującą się niżej powierzchni, na którą ona spada. Mówiąc inaczej, jest to wysokość pomiędzy podłożem a najwyżej zamontowaną częścią zabawki, która stanowi stabilne podparcie dla dziecka, najczęściej jest to najwyższy w zestawie podest lub np. górna krawędź drabinki krzyżakowej. Oczywiście wszelkie normy zakładają, że korzystanie z danej zabawki odbywa się w sposób prawidłowy, zgodny z jej przeznaczeniem i funkcjami. Nie zakładają natomiast, że dziecko upadnie np, z dachu zabawki lub korzystając z niej w inny niedozwolony sposób.
Zapewnienie odpowiedniego podłoża w obrębie urządzeń zabawowych jest niezwykle istotne, ponieważ większość urazów na placach zabaw spowodowana jest upadkiem na nawierzchnię. Przy krytycznej wysokości upadku przekraczającej 1 m zalecane jest zastosowanie jednego z poniższych materiałów:
- materiały sypkie – takie jak piasek, kora, wiórki drewniane, rozdrobniona guma lub żwirek (grubość takiej nawierzchni pod urządzeniem powinna wynosić 30 cm, chyba, że potwierdzone certyfikatem badania wskazują inaczej); nawierzchnie z materiałów sypkich wymagają regularnego sprawdzania ich odpowiedniego poziomu względem urządzeń zabawowych i uzupełniania ewentualnych ubytków, jednak ze względu na niewysokie koszty wykonania są bardzo popularne i chętnie stosowane;
- nawierzchnie gumowe – w postaci wylewanej (monolitycznie) lub w formie płytek gumowych. Dostępne są one w szerokiej palecie kolorów i nie stwarzają problemów z bieżącym utrzymaniem (należy dbać jedynie, aby usuwać z nich śmieci, potłuczone szkło, itp.). Nawierzchnie tego typu powinny być wykonane zgodnie z normą PN-EN 1177;
- nawierzchnie typu “sztuczna trawa” – jest to rozwiązanie tańsze od nawierzchni gumowych. Decydując się na sztuczną trawę trzeba jednak wiedzieć, że nie jest to nawierzchnia “bez obsługowa”, tzn. z jej eksploatacją wiążą się koszty uzupełniania wypełnienia (np. piasku kwarcowego lub granulatu SBR), systematycznego przeczesywania (niezbędne są specjalistyczne urządzenia do tego celu przeznaczone).